चार दिवसांपूर्वीची गोष्ट.
माझा छोटा मुलगा ओजस क्रिकेट खेळायला गेला होता. त्याच्यासाठी खास घेतलेला नवीन लेदरचा बॉल घेऊनच तो मैदानावर गेला होता. खेळून घरी आल्यानंतर मात्र तो बॉल काही सापडेना.
मी खूप चिडलो. त्याच्यावर बरंच ओरडलो. त्याला घेऊन पुन्हा ग्राउंडवर गेलो. तिथेही खूप शोधला, पण बॉल सापडला नाही. रागाच्या भरात त्याला म्हणालो,
“इथून पुढे तुझं क्रिकेट बंद! तू खूप बेजबाबदारपणे वागतोस.”
घरी परत आलो. थोड्या वेळाने त्याची क्रिकेटची बॅग उघडली आणि काय आश्चर्य…
तो बॉल बॅगेतच होता!
पण तोपर्यंत मी त्याला खूप काही बोलून गेलो होतो. तो बिचारा घाबरला होता, रडला होता.
आज अगदी असाच प्रसंग माझ्याबाबतीत घडला.
माझा खूप महागडा बीट्सचा हेडफोन — जो कायम माझ्या बॅगेत असतो — तो मला सापडेना. मी लगेच घरी फोन केला. ओजसला सांगितलं,
“जरा शोध बघू घरी आहे का?”
त्याने शोधला, पण घरातही तो सापडला नाही.
मी घरी आलो तेव्हा थोडा नाराजच होतो. तेवढ्यात ओजस माझ्याजवळ आला आणि शांतपणे म्हणाला,
“बाबा, काळजी करू नकोस. आपण आयफोनमधून तुझा बीट्स हेडफोन शोधू.”
त्या क्षणी मला एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली.
जेव्हा ओजसकडून चूक झाली होती, तेव्हा मी त्याच्यावर रागावलो होतो. पण अगदी तसाच प्रसंग माझ्यावर आला तेव्हा मुलाची प्रतिक्रिया मात्र किती समजूतदार आणि सकारात्मक होती!
त्याने मला दोष दिला नाही, टोमणे मारले नाहीत, “तू बेजबाबदार आहेस” असंही म्हटलं नाही. उलट मला धीर दिला.
आणि तेव्हा जाणवलं —
लहान मुलांकडून शिकण्यासारखं खूप काही असतं.
आपण मोठे म्हणून त्यांच्यावर ओरडतो, त्यांना चुका दाखवतो, बेजबाबदार म्हणतो. पण अशाच चुका जेव्हा आपल्याकडून होतात, तेव्हा त्या सहज माफ केल्या जातात. कारण आपण “मोठे” असतो.
खरं तर, त्या दिवशी माझ्या मुलाने मला माफ करण्याची, समजून घेण्याची आणि शांतपणे साथ देण्याची जी पद्धत दाखवली…
तसंच जर मी त्याच्याशी वागलो असतो, तर कदाचित तो रडला नसता.
कधी कधी मुलं आपल्याला शब्दांनी नाही, तर त्यांच्या वागण्यातून खूप मोठे धडे देऊन जातात.
