शेवटचे दिवस नेहमीच अवघड ठरतात.
जन्म देऊन, काळजाचा ठाव काढून वाढवलेली लेकरं,
आनंदाने ओतप्रोत खर्चून केलेली लग्नं,
घरातली गजबज, हशा, आरास…
पण आयुष्याच्या संध्याकाळी
ते सारेच कसे दुरावून जातात!
घरात उरतो केवळ एक शांतपणा—
भिंतींवर घुमणाऱ्या आठवणींचा,
आणि सोबतीला असते एक अनोळखी कामवाली.
तिलाही जगण्यासाठी पर्याय नसतो,
म्हणून तीच ठरते खरी सोबतीण
त्या अखेरच्या क्षणांची.
शेवटचे दिवस सरले की मात्र,
पुन्हा उमटतात ओळखीचे चेहरे.
आठवणींनी भारलेली लेकरं,
दुःखाच्या सावल्या पुसायला धावणारे नातेवाईक,
आणि मग घरभर पसरेल
गोडजेवणाचा सुगंध—
जणू मृत्यूही झाला असेल
फक्त एक सोहळा.
-राजेश कापसे
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा